Խաղաղություն ձեզ, որի կարիքը միշտ ունենք, եղբայրներ, քույրեր։ Մինչև բնաբան համարին անցնելը ուզում եմ հիշեցնել, որ Դանիել եղբայրը կարևորում էր խաղաղության միտքը, և մեր Տեր Հիսուս Քրիստոսը ինքն էլ մեզ խաղաղություն տվեց։
Խաղաղությունը այն չէ, որ իմ կյանքում ամեն բան լավ է, ուրեմն ես խաղաղ եմ, իսկ երբ վատ է՝ խաղաղությունը փոխվում է։ Խաղաղությունը աստվածային խոսքի հանգստությունն է մեր մեջ։ Տեր Հիսուսը ասաց՝ իմ ուրախությունն եմ ձեզ թողնում և իմ խաղաղությունն եմ ձեզ թողնում, որպեսզի ոչ մի իրավիճակում դա չխախտվի։ Աստվածային խաղաղությունը նշանակում է Աստծո ներկայությունը մարդու հետ։
Պողոս առաքյալը Հռոմեացիների ութերորդ գլխում ասում է՝ ի՞նչը կբաժանի մեզ Քրիստոսի սիրուց. ներկա բանե՞րը, գալու բանե՞րը, հալածա՞նքը, նեղությու՞նը, դժվարությու՞նը։ Գրված է՝ ոչ մի բան չի կարող բաժանել, սիրելիներ։ Երբեմն այդ խաղաղությունը մենք ունենք խաղաղ պայմանների մեջ, բայց անխաղաղ պայմանների մեջ կորցնում ենք։
Եղբայրներ, քույրեր, Աստված օգնական լինի, որ մենք կարողանանք խոսքը մեր կյանքում ի գործ դնել։ Եվ ինչի պակաս որ ունենք, Հակոբոս առաքյալն ասում է՝ ճշմարտության դեմ սուտ չխոսենք, այլ ասենք. «Տեր, մենք ունենք սրա պակասը»։ Մատթեոսի Ավետարանում ասում է՝ հարատև խնդրեք, հարատև թակեք, հարատև փնտրեք, պիտի տրվի ձեզ։ Այսօր մենք շատ աշխատանք ունենք մեր վրա տանելու, և այդ պակասները պետք է նախ տեսնենք, որ հետո խնդրենք Տիրոջը և զգանք դրա կարիքը։
«Ինձանում խաղաղություն ունենաք»
Մենք այնպիսի ժամանակներում ենք ապրում, որ իսկապես օրերը չար են, շատ չար են, փորձությունները շատ են։ Թող Աստված օգնական լինի։ Ուզում եմ խոսել Հովհաննեսի Ավետարանի 16-րդ գլխի 33-րդ խոսքի շուրջ, որտեղ Տեր Հիսուսը խոսեց այն մասին, որ դա լինելու էր, անխուսափելի էր։
«Այս բաները խոսեցի ձեզ հետ, որ ինձանում խաղաղություն ունենաք։ Աշխարհում նեղություն կունենաք, բայց քաջացեք, ես հաղթել եմ աշխարհին»։
Հիսուսը ասաց, որ Իր մեջ խաղաղություն ունենանք, բայց աշխարհում ունենալու ենք նեղություններ և դժվարություններ։ Վերջապես հավատքի կյանքը հեշտ բան չէ։ Մարդը անցնում է փորձություններով և դժվարություններով։ Մեր հոգևոր կյանքի ճանապարհին մենք ունենում ենք խնդիրներ, որովհետև մեր առաջ կա երկու դուռ՝ նեղը և լայնը։
Նեղ դուռը Քրիստոսի խոսքի մեջ քայլելն է, որը հակասում է մեր հին մարդու օրենքներին, հակասում է մեր մարմնավոր ցանկություններին։ Գրված է՝ հոգին հակառակ է մարմնին, և մարմինը հակառակ է հոգուն։ Մենք հոգով պիտի գնանք, և մեր մեջ պատերազմներ են սկսվում, բայց մեր ընտրությունը պետք է լինի դեպի Տերը։
Ինչու՞ նեղություններ և փորձություններ
Հիսուսը ասաց՝ կունենաք նեղություններ։ Բայց հարց է առաջանում. ինչու՞ պետք է ունենանք նեղություններ և դժվարություններ, երբ Աստծո խոսքը ասում է, որ մենք թանկ ենք Աստծո համար։ Մեր գլխի մազերն անգամ հաշված են։ Զաքարիայի մեջ ասում է՝ ձեզ նեղություն տվողը Իմ աչքի բիբին է դիպչում։ Պետրոս առաքյալը խոսում է Աստծո անթարթ հայացքի մասին, որ քաղցրաբար մեզ վրա է։
Ուրեմն ինչու՞ Հիսուսն ասաց, որ նեղություններ կունենանք։ Որովհետև Տեր Հիսուսը ինքն անձամբ անցել է փորձությունների, նեղությունների և դժվարությունների միջով։ Բայց բոլոր փորձությունները չէ, որ Աստծո կամքի համաձայն են կամ Աստված ինքն է կամենում, որ մենք անցնենք։ Կան փորձություններ, որ Աստված թույլ է տալիս մեր կյանքում։
Երկու տեսակ փորձություն կա հոգևոր մարդու համար։ Մեկը՝ Աստծո կամքի համաձայն փորձություն, մյուսը՝ այն, որ Աստված կարող է թույլ տալ։ Եվ կարծում եմ՝ այս երկուսի մեջ էլ Աստված ուզում է, որ մենք հոգևորապես բժշկություն ունենանք, հավատքի հասակ և հասունություն ունենանք։
Հակոբոս առաքյալը ասում է, որ երբ մարդու մեջ ցանկությունները մեծանում են, ցանկությունները հղիանում են և հետո ծնվում է մեղք։ Աստված երբեք չար կերպով չի փորձվում և չար կերպով չի փորձում։ Շատերը ասում են՝ այս փորձությունը Աստծուց է, այս իմ խաչն է։ Բայց այդպես չէ ամեն դեպքում։
Երբ մարդը ինքը պատճառ է դարձել իր ընտանիքի մեջ կռվի և վեճի, երբ մարդը դրսում գայթակղություն է եղել և ընկել է փորձության մեջ, դա կապ չունի Աստծո կամքի հետ։ Եղբայրներ, քույրեր, պետք է սա տարբերենք։
Մի բան է, երբ Աստծո խոսքի և արդարության համար նեղություն ենք կրում։ Մեկ այլ բան է, երբ մեր վատ վարքի պատճառով ենք անարգվում։ Պետրոս առաքյալը ասում է՝ եթե մեր վատ վարքի պատճառով ենք նեղություն կրում, ինչ օգուտ։ Բայց եթե Աստծո փառքի և Աստծո խոսքի համար ենք կրում, երանելի ենք։
Այսօր շատ ընտանիքների մեջ կան խնդիրներ, որոնք Աստծուն չեն փառավորում։ Դրանք մարդկային փորձություններ են՝ մարդու սխալների, ցանկությունների, չարախոսության, դատելու և անհնազանդության հետևանք։
Ինչ դատով որ դատենք
Մատթեոս Ավետարանի յոթերորդ գլխի առաջին խոսքի մեջ ասում է՝ եթե դու մեկին դատես, դատվելու ես։ Հիմա այս կանոնը ո՞վ է դրել մեր կյանքում՝ սատանա՞ն, թե՞ Աստված։ Եթե ես դատել եմ մեկի հարսին, մեկի ամուսնուն, մեղադրել և չարախոսել եմ ինչ-որ մեկի, հետո լսում եմ, որ իմ նկատմամբ չարախոսություն են անում, ինձ են դատում, ես խառնվում եմ և բողոքում։ Բայց ինչու՞։ Միգուցե ես ժամանակին դատել եմ, և Աստված ասում է՝ ինչ դատով դատես, այն դատով ես դատվելու։
Գաղատացիների վեցերորդ գլխում գրված է՝ ինչ որ մարդը ցանի, այն էլ կհնձի։ Եթե լավ բան ցանես, պատիվ կգա։ Եթե վատ բան ցանես, անարգանք կգա։ Սա Աստծո դրած կարգն է, ոչ թե ամեն բան պետք է սատանայի վրա գցել։ Աստված այս կանոնները դրել է, որ մենք գիտակցենք, հասկանանք և կյանքի ճանապարհների մեջ զգուշությամբ գնանք։
Եվ մեզ եղած փորձությունների մեջ մենք պետք է զգուշանանք և տեսնենք, որ Աստծո խրատը ինչքան բարի է մեզ համար։ Դավիթ թագավորը Սաղմոսներում ասում է, որ իր սխալների, դժվարությունների և փորձությունների ժամանակ Աստծո երեսը փնտրեց, և Աստված սովորեցրեց նրան։ Նա շնորհակալություն է հայտնում Աստծո բարի խրատների համար։
Աստծո խրատը բարի է
Մի անգամ մի անձնավորություն ծանր հիվանդությամբ հիվանդացավ։ Մարդկային տեսանկյունից հույս չկար ապրելու, բայց Աստծո ողորմությամբ վերականգնվեց։ Մի օր նստած էինք, և նա ասում էր. «Բայց ինչու՞ հենց այս փորձությունը, ի՞նչ իմաստ ուներ»։
Եղբայրներ, քույրեր, շատ անգամ մենք փորձության մեջ չենք տեսնում, թե Աստված ինչ է ուզում մեզ սովորեցնել։ Բայց հետո հասկանում ենք, որ Տերը մեզ մենակ չթողեց։ Նա խրատեց, բայց չթողեց։ Խրատը Աստծո թողնելը չէ, այլ Աստծո հոգատարությունն է։ Նա, որին սիրում է, խրատում է։
Եբրայեցիների մեջ գրված է, որ խրատը մեզ օգտի համար է։ Մի անարգիր Տիրոջ խրատը։ Եզեկիելի մարգարեության մեջ ասում է՝ «Ես քեզ խրատում եմ»։ Օվսեի մարգարեության մեջ ասում է՝ «Խրատում եմ քեզ, որ զորացնեմ»։ Սա շատ կարևոր միտք է։
Տիրոջ խոսքի մեջ շատ տեղերում խրատի մասին է խոսվում։ Խրատը օգտակար է, եթե մարդը գիտակցում է և հասկանում է։ Երեմիան ասում է. «Տեր, ինձ խրատիր, միայն չափավորությամբ, որ չլինի՝ չկարողանամ տանել»։ Այսօր շատ քչերն են ասում՝ Տեր, ինձ խրատի։ Որովհետև վախենում ենք, որովհետև չենք տեսնում մեր վիճակը։
Դավիթ թագավորը շնորհակալություն է հայտնում Տիրոջից խրատի համար։ Սուրբ Գրքի բոլոր համարները մեզ տանում են անձնավորության խորքը։ Մարդու բնույթը այնքան անսանձ է, որ եթե մենք մեզ հոգևոր աչքերով տեսնենք, մենք մեզանից կվախենանք։
Փորձությունները պայմաններ են, որոնք մարդուն կարող են տանել Աստծո հետ հաշտության։ Երբեմն Աստված թույլ է տալիս դժվարություններ, որ մարդը կանգ առնի, տեսնի իր ճանապարհը և վերադառնա։
Չփախչել, այլ խոնարհվել
Երբ փորձություն է գալիս, շատ անգամ մարդը ուզում է փախչել։ Բայց երբեմն Տերը ուզում է, որ մենք կանգնենք Նրա առաջ և ասենք. «Տեր, ցույց տուր՝ ինչ կա իմ մեջ։ Ինչի՞ կարիք ունեմ։ Որտե՞ղ եմ պակասում։ Ինչու՞ եմ կորցնում խաղաղությունը»։
Խաղաղությունը պայմանների խաղաղությունը չէ։ Խաղաղությունը Աստծո ներկայությունն է մարդու հետ։ Եթե ես միայն խաղաղ պայմաններում եմ խաղաղ, բայց անխաղաղ պայմաններում կորցնում եմ խաղաղությունս, ուրեմն ես դեռ շատ բան ունեմ Տիրոջից սովորելու։
Եղբայրներ, քույրեր, Աստծո խոսքը պետք է մեր կյանքում գործ դնենք։ Չպետք է ճշմարտության դեմ սուտ խոսենք։ Եթե համբերության պակաս ունենք, ասենք՝ Տեր, պակաս ունեմ։ Եթե խաղաղության պակաս ունենք, ասենք՝ Տեր, պակաս ունեմ։ Եթե հավատքի պակաս ունենք, ասենք՝ Տեր, պակաս ունեմ։
Սա է բժշկության սկիզբը՝ տեսնել պակասը և խնդրել Տիրոջը։ Մատթեոսի Ավետարանը ասում է՝ խնդրեք, թակեք, փնտրեք։ Բայց մենք երբեմն նույնիսկ չենք խնդրում, որովհետև չենք ընդունում, որ կարիք ունենք։
Մեր վիճակը տեսնելու օրհնությունը
Մարդը շատ անգամ չի տեսնում իր վիճակը։ Եթե չտեսնի, չի խնդրի։ Եթե չխնդրի, չի ստանա։ Եթե չստանա, չի զորանա։ Դրա համար երբ Աստված մեզ ցույց է տալիս մեր պակասը, դա ևս ողորմություն է։ Երբ խրատ է գալիս, դա կարող է ցավոտ լինել, բայց եթե խրատը մեզ մոտեցնում է Աստծուն, ապա դա բարի է։
Խրատը մեզ պահում է ուխտի մեջ։ Տերը մեզ խրատում է, որ զորացնի։ Նա չի խրատում, որ կոտրի և թողնի, այլ խրատում է, որ բժշկի, շտկի, վերադարձնի, զորացնի։
Եղբայրներ, քույրեր, մենք պետք է սովորենք նաև շնորհակալություն հայտնել խրատների համար։ Սա հեշտ չէ։ Բայց կարող ենք ասել. «Տեր, շնորհակալ եմ, թեև խրատեցիր, բայց չթողեցիր»։ Կարող ենք ասել՝ «Տեր, իմ կյանքի մեջ եղած խրատների համար շնորհակալ եմ։ Որոշը եղել է իմ խելքից, իմ մտքից, իմ անհնազանդությունից, բայց որոշ բաների մեջ էլ եղել է Քո աստվածային կամքը։ Ամեն ինչի համար շնորհակալ եմ»։
Խրատը որդիական կյանքի նշան է
Ով որ խրատ չունի, թող մտածի։ Հայրը օտարի զավակին չի խրատում այնպես, ինչպես իր զավակին։ Խրատը որդիական կյանքի նշան է։ Եթե Տերը մեզ խրատում է, նշանակում է՝ Նա մեզ թողած չէ։ Նա մեզ հետ է, մեզ համար խորհուրդներ ունի, մեզ համար հույս և ապագա ունի։
Աստված ոչ ոքի նման հոգատար չէ մեզ համար։ Մարդիկ կարող են խորհուրդներ տալ, կարող են օգնություն անել, բայց ոչ մեկը այնքան հոգատար չէ, որքան Տերը։ Նա մեզ համար խորհուրդներ է անում, որ մեզ տա հույսն ու ապագան։
Տեր Հիսուս Քրիստոսը որպես Որդի հնազանդ եղավ երկրի վրա։ Նա իր օրինակով մեզ սովորեցնում է աստվածային հնազանդությունը։ Եվ մենք պետք է խնդրենք, որ Տերը մեզ էլ սովորեցնի հնազանդվել, հավատարիմ լինել մինչև մեր կյանքի վերջին վայրկյանը։
Կարո՞ղ ենք ասել՝ բարով եկար
Երբ խրատը գալիս է, մենք կարո՞ղ ենք ասել՝ բարով եկար, սիրով եկար։ Մի քիչ դժվարությամբ, բայց կարող ենք սովորել ասել։ Թող Տերը փառավորվի մեր կյանքում հասած խրատների համար։ Եթե խրատը մեզ մոտեցնում է Աստծուն, եթե խրատը մեզ մաքրում է, եթե խրատը մեզ խոնարհեցնում է, ապա դրա համար էլ պետք է շնորհակալություն ունենանք։
Եղբայրներ, քույրեր, Տերը ուզում է, որ մենք ոչ միայն փորձություններից ազատվենք, այլ դրանց միջոցով հասունանանք։ Ոչ միայն դժվարությունը անցնի, այլ մենք փոխվենք։ Ոչ միայն ցավը վերջանա, այլ մեր սիրտը ավելի հնազանդ, ավելի խաղաղ, ավելի հավատքով դառնա։
Աղոթք
Տեր Հիսուս, սրտանց շնորհակալ ենք։ Գոհություն, փառք, պատիվ և մեծություն Քեզ։ Սրտանց շնորհակալ ենք, Տեր, մեր կյանքում եղած խրատների համար։ Որոնք եղել են մեր խելքից, մեր մտքից, մեր անհնազանդությունից, և որոնց մեջ եղել է Քո աստվածային կամքը՝ ամենի համար շնորհակալ ենք։
Շնորհակալ ենք, Տեր, թեև խրատեցիր, բայց չթողեցիր։ Օրհնյալ անունդ փառավորվի, օրհնյալ անունդ մեծարվի։ Ի սրտե շնորհակալ ենք։ Հիմա կարիք ունենք, որ մեզ ավելի զորացնես։ Որևէ մեկը չի կարող մեզ այդքան հոգատար լինել, որքան Դու ես մեզ համար հոգատար, որ մեզ համար խորհուրդներ ես անում, որ մեզ տաս հույսն ու ապագան։
Օրհնյալ անունդ փառավորվի։ Շնորհակալ ենք, Տեր։ Ինչպես Տեր Հիսուս Քրիստոսը, Դու որպես Որդի հնազանդ եղար երկրի վրա, այդպես էլ մեզ սովորեցրու աստվածային հնազանդությունը։ Թող հավատարիմ լինենք մինչև մեր կյանքի վերջին վայրկյանը։
Ի սրտե շնորհակալ ենք։ Գոհություն, փառք, պատիվ և մեծություն Քեզ։ Շնորհակալ ենք Քո աստվածային անսպառ սիրո համար։ Օրհնյալ անունդ փառավորվի։ Օրհնիր ժողովուրդդ, զավակներդ, պաշտամունքի ընթացքը, և Դու փառավորվիր հավիտյանս։ Ամեն։
